Ropomacicze

ROPOMACICZE

Jest powszechnie znaną chorobą macicy dorosłych i starszych suk o przebiegu ostrym lub przewlekłym. Główną przyczyną powstania ropomacicza jest wysoki poziom progesteronu, który powoduje zamknięcie szyjki macicy, rozrost gruczołów endometrialnych i wzmożoną produkcję wydzieliny, często zakażonej bakteryjnie. Dochodzi do powstania torbielowatego rozrostu błony śluzowej.

Ropomacicze może być leczone chirurgicznie bądź zachowawczo. Podanie estrogenów przy jednocześnie wysokim poziomie progesteronu znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia ropomacicza. Mechanizm ten bardzo często występuje w przypadku stosowania aborcji estrogenowej (przerwanie ciąży), a także przy użyciu długo działajacych preparatów progestagenowych w celach antykoncepcyjnych. Pochwa suki nie jest środowiskiem sterylnym. Do wtórnej infekcji bakteryjnej dochodzi zwykle wtedy, gdy wewnętrzne bariery zawiodą i nie zlikwidują drobnoustrojów do czasu rozwinięcia się bloku progesteronowego. Wtedy dochodzi do zamknięcia szyjki i zahamowania motoryki macicy.

U suk powyżej 8-9 roku życia notuje się więcej przypadków wystapienia ropomacicza niż u młodszych. Częściej jednak chorują suki starsze nigdy wcześniej nie rodzące, zaś największe zagrożenie występuje u pacjentek , u których stosowano aborcję estrogenową (przerwanie ciąży) w fazie lutealnej lub długotrwałą antykoncepcję progestagenową. Choroba dotyczy 23-24 % suk do 10 roku życia. Ciąża urojona nie zwiększa ryzyka ropomacicza, jednak ryzyko choroby wzrasta sześciokrotnie u suk, które nigdy nie rodziły.

Rozpoznanie choroby opiera się głównie na wywiadzie, badaniu klinicznym i badaniach dodatkowych. Spośród najczęściej obserwowanych objawów klinicznych najbardziej charakterystyczny jest wyciek ropny ze szpary sromowej. Objaw ten może nie występować przy zamkniętej szyjce macicy, co jest dość częste. Inne objawy to: brak apetytu, wielomocz, zwiększone pragnienie, odwodnienie, przekrwienie spojówek, powiększenie brzucha, apatia, a także osłabienie kończyn miedniczych. Podczas badania klinicznego zaleca się oglądanie okolicy sromu, oraz błon śluzowych i omacywanie brzucha.

Z badań obrazowych należy wymienić radiografię i ultrasonografię. Na zdjęciu RTG można łatwo zróżnicować powiększoną macicę, ale należy pamiętać o możliwości błędnej interpretacji podczas ciąży do 47-50 dnia, czyli do czasu wysycenia kości płodu prze sole wapnia.
Jednak najbardziej zalecanym badaniem obrazowym podczas ropomacicza jest USG, dzięki któremu mamy możliwość oceny ściany macicy oraz jej zawartość. Trudno jest zdecydować o odpowiedniej metodzie leczenia bez badań labolatoryjnych. W tym przypadku najważniejsza jest ocena morfologii krwi i OB.

Metody zachowawcze są pewną alternatywą do postępowania chirurgicznego, jednak wiążą się z ryzykiem zdrowia, a nawet życia suki, uzyskana remisja trwa jedynie kilka lat i zazwyczaj kończy się jednak usunięciem macicy.

Efektem ubocznym leczenia chirurgicznego może być nietrzymanie moczu, jednak nie powinno się każdego przypadku nietrzymania moczu wiązać z zabiegiem usunięcia macicy.

Istnieją pewne przesłanki, które wskazują, iż na występowanie ropomacicza mogą mieć wpływ czynniki dziedziczne. Zatem ryzyko utrwalenia w hodowli tendencji do występowania ropomacicza u suk poprzez leczenie zachowawcze i krycie wyleczonych suk powinno być przedyskutowane i rozważone wraz z lekarzem weterynarii.

opracowała elle
na podstawie artykułu pt.”Endometritis pyometra complex u suk” autorstwa dr n.wet. Jacek Ingarden, lek.wet. Maja Ingarden Klinika Weterynaryjna Therios, Myślenice w dwumiesięczniku Weterynaria w praktyce 5/2007

WKRÓTCE
Rak sutka
Rak jąder
Ropne zapalenie macicy
Profilaktyka: sterylizacja i kastracja

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress
Copy Protected by Tech Tips's CopyProtect Wordpress Blogs.