Malamuty w Iditarod 1994

żródło : facebook.com

żródło : facebook.com

autor: Stephen H.Peters
tłumaczenie: Ewa Sroka

Od kiedy znów nastał czas Iditarod myślę, że byłoby miło przypomnieć te ekscytujące dni roku 1994, kiedy malamuty przebiegły trasę i dowiodły, że ta rasa ta wciąż może robić to, do czego została stworzona.

Ten tekst zawiera wyjątki z materiałów chronionych prawem autorskim i nie może być wykorzystywany w żaden sposób bez zgody autora.

MALAMUTY W WYŚCIGU IDITAROD 1994
Nancy Russel, właścicielka hodowli Storm Kloud z Sussex w Wisconsin, od 1973 roku, odkąd tylko wyścig Iditarod był rozgrywany, marzyła o tym, by wystarował w nim jej zaprzęg. Podczas zawodów w Wisconsin w roku 1987 spotkała maszerkę z Togo w Minnesocie – Jamie Nelson. Niebawem wysłała do niej swoje dwa psy po to, by zostały przez nią wytrenowane na liderów zaprzęgu. W 1989 roku Nancy zwiozła do Jamie sześcioro szczeniąt, aby w przyszłości stworzyły zaprzęg. Zdolności do wykonywania przez malamuty ciężkiej pracy zachwyciły Jamie na tyle, że pomysł stworzenia zaprzęgu na Iditarod stał się wkrótce jak najbardziej możliwy.

U schyłku roku 1993 Jamie trenowała już 20 malamutów i w końcu zdecydowała się zgłosić swój udział w zawodach. Z powodu zbyt późno podjętej decyzji nie sposób było już zdobyć sponsorów biznesowych, więc pieniądze na wyścig wyłożył klub Alaskan Malamute w Ameryce oraz kilka innych klubów kynologicznych. Pozostałe koszty były udziałem hodowli Storm Kloud.

PSY, KTÓRE STWORZYŁY ZAPRZĘG
(wiek i waga psów pochodzą z czasu wyścigu)

  • JACOB (Ch Storm Kloud’s Hhere I Am WLDX) – 4,5 roku, pies, ur. 9 maja 1989, waga 65 funtów (~29,5 kg) – lider i mózg zaprzęgu.
  • JOSHUA (Ch Storm Kloud’s Hhailstone WTDX) – 4,5 roku, pies, ur. 9 maja 1989, waga 62 funty (~28 kg), lider. Ten pies ukończył swój championat 15 lipca 1994r.
  • KRUZER (Storm Kloud’s Kkruzin’ Along WTD) – 4 lata, pies, ur. 4 listopada 1989r., waga 63 funty (~28,5 kg), run point i lider, w wieku 9 tygodni przebył parwowirozę. Właściciel: Jan Richards.
  • ICESS (Ch Storm Kloud’s Iicess WTD) – 4,5 roku, suka, ur. 2 lutego 1989., waga 68 funtów (~31 kg), dołączyła do wyścigu po porodzie w 1982r, podczas wystaw była prawdziwą „czarusią”
  • MISSY (Winhaven’s Missy Magoo WWPD, WTD) – 6 lat, suka, ur 28 września 1987, waga 67 funtów (~30 kg), miała jedno oko, które nigdy się nie rozwinęło. Właściciel: Mark Scepanski
  • DRUM (Ch Storm Kloud’s Hhear the Drum WTDX) – 4,5 roku, pies, ur 9 maja 1989, waga 82 funty (~37 kg), ukończył swój championat tuż przed wyjazdem na zawody.
  • JERICO (Storm Kloud’s Hhanibal WTDX) – 4,5 roku, pies, ur. 9 maja 1989, 86 funtów (39 kg), największy i najsilniejszy pies z zaprzęgu. Operowany z powodu skrętu żołądka w grudniu 1983 i ponownie na sześć dni przed wyścigiem z powodu rozdarcia mięśnia (250 stalowych szwów). Biegł z jeszcze nie wyciągniętymi szwami. Twardziel!
  • JUSTIN (Storm Kloud’s Yyes Just Say Yes WTD) – 2 lata, pies, ur. 4 listopada 1991, 75 funtów (~34 kg) – syn Caseya. Najczęściej fotografowany członek zaprzęgu, zazwyczaj z powodu brudnego pyska.
  • ANDY (Storm Kloud’s At It Again) – 2 lata, suka, ur 26 lutego 1992, waga 56 funtów (25,5 kg) – córka Taby i naturalny lider.
  • MIZ (Am/Can Ch Storm Kloud’s Mmy Last One WTD) – 4 lata, suka, ur 27 stycznia 1990, 60 funtów (27 kg) – cheerleaderka zaprzęgu, która dopingowała chłopców do pracy.
  • SPRITE (Ch Storm Kloud’s Wwon in Great Taste) – 2,5 roku, pies, ur 2 sierpnia 1991, 86 funtów (39 kg) – brat Pepsi’ego, najwyższy członek zaprzęgu. Uzyskał WTDX w drużynie i rozpoczął karierę pokazową w lipcu 1984. 1 października 1994r ukończył swój championat .
  • TAB (Ch Storm Kloud’s Tabetha) – 6,5 roku, suka, ur 19 kwietnia 1987, 60 funtów (27 kg)- najstarsza członkini zaprzęgu, matka Andy. Zapasowy lider, dołączyła do zaprzęgu dopiero w czerwcu 1983, po urodzeniu 9 szczeniąt w marcu 1993r.
  • MARK (Ch Storm Kloud’s Eez Remarkable WTDX) – 5 lat, pies, ur. 28 listopada 1988, 72 funty (32,5 kg) – ciężko dopasowywał się do pracy z innymi psami w zaprzęgu, jednak po treningach mógł już biegać w każdej konfuguracji.
  • CASEY (Ch Storm Kloud’s Ggrandslam WTD) – 5 lat, pies, 22 lutego 1985, 80 funtów (36 kg) – wheel dog, pies dominujący. Ojciec Justina.
  • BARNEY (Barnstormer by Storm Kloud WTD) – 2 lat, pies, 1 marca 1982, 82 funty (37 kg), wheel dog i najmłodszy członek zespołu

PSY, KTÓRE FINALNIE NIE WESZŁY W SKŁAD ZAPRZĘGU

  • ACE (Storm Kloud’s Assiniboine) – 2 lata, pies, ur. 26 lutego 92 – syn Taby i brat Andy. Odmówił pracy.
  • PEPSI (Ch Storm Kloud’s Wwright Won Baby WTD, WWPDX) – 2,5 roku, pies, 2 sierpnia 1991, brat Sprite’a. Miał “spięcia” z Jamie Nelson. Osiągał jednak sukcesy w weighpullingu, ukończył też championat.
  • BECKA – suka, młoda i niedojrzała, potrzebowała czasu.
  • WINNIE – suka, zbyt młoda i jeszcze nieprzygotowana na stres związany z pracą w zaprzęgu.
  • KELLY – pies, nie został zaakceptowany przez innych członków zaprzęgu.
  • TRUMPET – 4,5 roku, pies, ur. 9 maja 1989 – brat Jacoba, Jerico, Druma, i Hharmony. Odrzucony przez zespół po złamaniu palca w październiku 1993. Nie dogadywał się z innymi psam
  • VICKY – pozostawiona na wybiegu, kładła się i odmawiała wyjścia
  • MOKA – dobrze sprawdzała się w małych zespołach, ale nie dawała rady przy sile dużego zaprzęgu
  • HHARMONY (Ch Storm Kloud’s Hharmony) 4.5 roku, suka, ur. 9 maja 1989 roku – siostra Trumpet, Jacoba, Joshuy, Jerico i Druma – biegnąc w zaprzęgu podziwiała krajobraz, całą pracę zrzucając na braci

ZOBACZ : Malamuty z zaprzęgu 1994 Iditarod

ZOBACZ : Video prezentujące psy z zaprzęgu na stake-out, narracja Nancy Russel

PSY ASYSTUJĄCE W TRENINGU

  • KIPP - (Am/Can Storm Kloud’s Keep the Win WLD, WTD, WWPDX, CGC, ROM) 7 lat, pies, ur. 2 marca 1986 roku – lider i wheel dog, miał na swoim koncie więcej BOGów i BISów niż którykolwiek inny malamut trenujący z zespołem. Kiedy wszystkie psy pojechały na Alaskę, Kipp pojechał do Mediolanu we Włoszech by wygrać Golden Collar Invitational Tournament, wrócił w 1995 roku przekazując trofeum następnemu zwycięzcy i pozował do zdjęcia z każdym, kto chciał się z nim uwiecznić. Friskies, sponsor imprezy, zapłacił za prawa by umieszczać zdjęcie Kippa na reklamowych T-shirtach.

LUDZIE

  • NANCY RUSSEL, Sussex, Wisconsin – właścicielka zaprzęgu, planowała podróże i zdobywała fundusze. Nancy prowadziła hodowlę Storm Kloud i żyła malamutami ponad 25 lat. Piastowała wiele stanowisk w AMCA, łącznie z prezesurą.
  • JAMIE NELSON, Togo, Minnesota – kierowca i trener zaprzęgu. Zarejestrowana maszerka, Wygrała dwukrotnie każdy z wyścigów: Beargrease Sled Dog Race (Duluth, Minn., 500 mil) i UP 200 Sled Dog Championship (Marquette, Mich., 240 mil), wcześniej już uczestniczyła w wyścigu Idiatrod.
  • MARK SCEPANSKY, Sussex, Wisconsin – trener asystujący spawacz z zawodu, rzeźnik i ogólnie złota rączka
  • JAN RICHARDS, Mankato, Minnesota – menadżer, osoba odpowiedzialna za nagrania video, fotograf i zaopatrzeniowiec. Wydawca S.K.I.R.T Scoop Nwesletter, biuletynu ze Storm Kloud Idiatrod Race

WYŚCIG

      Z powodu braku śniegu w dniu, gdy odbywała się ceremonia rozpoczęcia wyścigu, liczebność zaprzęgów została z początku ograniczona do 6 psów. Prawdziwy początek wyścigu miał miejsce dnia następnego w Willow na Alasce. Jamie otrzymała numer 47 i o 11:41 opuściła miasteczko z Jacobem i Joshuą na przedzie zaprzęgu. Aż 6 pomocników musiało podczas startu przytrzymywać jej malamuty. Niektórzy widzowie przepowiadali, że psy nie wytrzymają więcej niż 35 mil. Oczywiście nie mieli pojęcia o charakterze malamutów.

Pierwsze 115 mil do Finger Lane przebiegło bez niespodzianek. Kiedy Jamie przybyła do miasta wieczorem 7 marca, poszła spać do namiotu. Po chwili zauważyła, że inni maszerzy nocujący w namiocie oddychają dziwnie ciężko. Gdy stwierdziła, że musi wrócić po śpiwór, wyszła na zewnątrz i zdała sobie sprawę, ze namiot był wypełniony tlenkiem węgla. Wtedy wszczęła alarm. Inna maszerka, Beth Baker, pulmonolog (odpowiedni specjalista na odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie) od razu zajęła się pięcioma maszerami, z których dwóch wyciągnięto z namiotu już nieprzytomnych. Wszystkich pięcioro spędziło kolejne 24 godziny w Finger Lake. Później Beth i Jamie otrzymały nagrodę Sportsmanship za swoją postawę.

Jamie i 15 malamutów opuściło Finger Lake 8 marca rankiem by pokonywać kolejne wzniesienia Alaska Range. Drogę do punktu kontrolnego w Rohn przecinała rzeka Tatina. Była zamrznięta, lecz lód przykrywała woda o głębokości stopy. Malamuty pomogły dwóm zaprzęgom opornych husky przeprawić się przez tę przeszkodę.

9 marca o 14:34 zaprzęg dotarł do miejscowości Rohn, która znajdowała się na 193 mili trasy wyścigu i wymeldował się z niej o 14:27 dnia następnego. Po Rohn trasa wiodła z wieloma przeszkodami głównie po lodzie i żwirze. Ten etap biegł przez teren Firewall Burn, 360 akrów wypalonego lasu pokrytego trawiastą tundrą, z małą ilością lub brakiem śniegu. Malamuty jednak przebiegły ten odcinek w bardzo dobrym stylu.

4 mile za Nicolai, pierwszą z lokalnych wiosek na trasie, Burney przeciążył mięsień łapy. Jamie zostawiła go w punkcie kontrolnym by tam poczekał na transport lotniczy. Był to jego pierwszy w życiu lot, podczas którego z przyjemnością służył kilku psom husky jako poduszka. Na tym etapie Jamie po raz pierwszy odnotowała problemy z łapami u malamutów.

Po opuszczeniu Nikolai trasa wiodła przez południowe rozwidlenie rzeki Kuskowim. 11 marca o 20.45 zaprzęg zameldował się w McGrath. Kiedy wjeżdżał do miasta ludzie biegli wzdłuż ulicy krzycząc „Malamuty tu są! Malamuty tu są!”.

12 marca o 1:19 Jamie z psami opuściła McGrath, podróż kontynuowała przez tereny wzniesień, dolin i miast „duchów”, aż dotarła do Cripple, punktu wyznaczającego połowę wyścigu. Była 20:45 dnia 13 marca i dość szybko, o 23.43 tego samego dnia wyruszyła w dalszą drogę.

Maszerka osiągnęła Ruby 15 marca o 1.40 wraz z czternastoma z piętnastu malamutów. Było to naprawdę niesamowite osiągnięcie gdyż większość drużyn dotarła do tego punktu z połową sowich psów. W Ruby stało się jasne, że psy maja poważne problemy z łapami i żaden sposób pomocy im nie skutkował. Jamie opuściła Ruby o 13.57, ale sytuacja wcale się nie poprawiła. Maszerka powiedziała wtedy ”One pokładają we mnie tyle zaufania, że zawsze zrobię dla nich to co najlepsze… odwróciłam się więc i jeszcze raz obejrzałam łapy, potem spojrzałam im w oczy i wtedy decyzja już była podjęta”. Drużyna podpisała się więc na punkcie kontrolnym w Ruby po czym została przerzucona do Nome, by wziąć udział w uroczystości zakończenia zawody.

Już po wyścigu, w rozmowach z Martinem Busterem, Charlie Bouldingiem i innymi maszerami Nancy doszła do wniosku , że w diecie psów musiało być zbyt mało tłuszczu, a złe dopasowanie butów zaprzęgowych było najbardziej prawdopodobną przyczyną powstania pęcherzy na łapach psów.

Pomimo że nie spełniło się marzenie Nancy o zobaczeniu zaprzęgu Storm Kloud wjeżdżającego ulicą Front w Nome, zaprzęg ten dał radę przebiec 80 mil dziennie (łacznie 600 mil), przez najcięższą cześć trasy biegł bez zranień, bez spadku wagi, bez odwodnień, bez zakwasów i ciągle, pomimo bólu łap, z wielką chęcią do pracy. Psy nie straciły hartu ducha i dowiodły że dzisiejsze alaskan malamuty mogą nadal wykonywać pracę do której zostały stworzone.

Podczas pobytu malamutów w Nome, odwiedził je Martin Buser, zwycięzca Iditarod 1994, aby oddać im hołd. Martin rozpoczynał swą karierę w wyścigach w Szwajcarii z zaprzęgiem Samojedów.

Malamuty były maskotkami tego wyścigu. W niedzielę 13 marca The Ankorage Times umieścił historię zaprzęgu na pierwszej stronie gazety. Operatorzy TV i fotografowie otaczali zaprzęg w każdym punkcie kontrolnym. Najważniejsze w tym jednak było to, że mieszkańcy okolicy czuli powrót swojego dziedzictwa. Pewien starszy człowiek przyprowadził swoje wnuki i powiedział im ”Chcę, byście zobaczyli te psy. Kiedyś takie mieliśmy.”

Malamuty były także ulubieńcami weterynarzy. Na każdym punkcie kontrolnym przewracały się na plecy i machały w powietrzu łapami, które sprawdzano. Trzech weterynarzy z OHIO STATE UNIWERSITY w ramach projektu badawczego wykonywało badanie elektrokardiograficzne (ESG) dla dwustu psów startujących w wyścigu, w tym również dla malamutów. Malamuty najlepiej ze wszystkich współpracowały przy wykonywaniu tego badania. Wykonanie ECG zabierało weterynarzom po pięć minut na każdego malamuta w porównaniu do 7-10 min które lekarze musieli poświęcać na psy innych ras. Jacob tak dalece współpracował z weterynarzami, że sporządzono wiele odczytów notujących jego QRS na poziomie 3 mv, co oznacza wynik doskonałego sportowca. Dziś jest to przykład książkowy.

Pomimo zakończenia wyścigu Malamuty nie skończyły swoich zajęć na Alasce. Zdjęły uprzężę, zostały wykąpane i ruszyły na wystawy.. Justin, Joshua, Kruger, Barney i Drum były pokazane na wystawie COOK INLET KENNEL CLUB W ANCHORAGE w sobotę 26 lutego, ALASKA KENNEL CLUB w Anchorage w sobotę 26 marca i ALASKA KENNEL CLUB w niedzielę 27 marca. Drum zajął III miejsce na grupie (working dogs) w Alaska Kennel Club a Joshua zdobył dwia 4 –punktowe Major’y.

KOSZTY
Koszt przygotowań do wyścigu wyniósł : $14,931.14
(kwota nie obejmuje wyżywienia psów, specjalistycznej odzieży i utraconych korzyści oraz czasu Jamie Nelson (z zawodu kierowcy szkolnego autobusu) 
Koszty związane z uczestnictwem w wyścigu wyniosły : $13,697.67

SPONSORZY
Alaskan Malamute Club of America
Alaskan Malamute Club of Wisconsin
Alexander Battery Company
Arkan-Saw
Barteaux Machetes, Inc.
The Chapman Family
Colt Firearms
Mrs. Clarence Funk
Key City Kennel Club (Mankato, Minnesota)
Kuenzi Family Pet Hospital (Waukesha, Wisconsin)
LaCrosse Footwear, Inc.
Lectra-Sox
MediHEAT
Dr. Judith Moore, D.D.S., S.C.
National Dog Food
Jim Nelson
Ray-O-Vac
Sand Services
S.M.P. Advertising
Thrifty Car Rental
Waukesha Kennel Club

Żródła:

  • S.K.I.R.T. Scoop
  • Waukesha Journal, April 5, 1994, Waukesha County edition of the Milwaukee Journal
  • AMCA Newsletter, May, June, July, August 1994
  • Rozmowy z Nancy Russell

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress
Copy Protected by Tech Tips's CopyProtect Wordpress Blogs.