Bikejoring

053

Wyczynowy bikejoring to sport, w którym malamuty nie mają wiele do powiedzenia. Jest to najszybsza dyscyplina zaprzęgowa, która w ostatnich latach w Polsce bardzo dynamicznie się rozwija. Aktualnie na zawodach dobrze przygotowani zawodnicy (kolarze) i selekcjonowane psy osiągają zawrotne prędkości średnie: ponad 30 km/h na dystansie ok 7 km, a rasy mieszane (ESD, greyster) nawet w okolicach 40 km/h. Malamuty jak wiadomo, spośród psów zaprzęgowych najmniej nadają się do sprintów i jeśli uda im się w ogóle rozpędzić do 30 km/h to jest to zwykle kwestia “pierwszej prostej”. Pobijanie rekordów prędkości nikomu więc nie grozi. Nie wyklucza to jednak możliwości uprawiania tej dyscypliny z malamutem w ramach rekreacji, bo nie ma nic przyjemniejszego niż wycieczka rowerowa, na której towarzyszy nam nasz pies.

Przygotowanie malamuta do nawet rekreacyjnego bikejoringu, po to by uprawiać go bezstresowo i bezpiecznie jest dość pracochłonne, wymaga wiele zarówno od psa jak i od człowieka.

Wdzięcznym kompanem w tej dyscyplinie będzie malamut, który wykazuje cechy lidera zaprzęgu – czyli ma doskonałą motywację do biegania i ciągnięcia, jest zdyscyplinowany na trasie i zna dobrze komendy. Aby cieszyć się przez długie lata niesamowitą przyjemnością jaką daje bikejoring, trzeba pracować z psem już od szczenięcia, umacniając jego chęć pracy, ucząc komend i utrwalając zasady bycia “na trasie”. Nie polecamy rozpoczynania przygody sportowej z dorosłym malamutem od bikejoringu, ponieważ siła jaką dysponuje w połączeniu z nieznajomością manier zaprzęgowych może poskutkować wypadkiem, w którym niestety zazwyczaj poszkodowanym jest rowerzysta. Na rower najlepiej przesiąść się po opanowaniu dyscypliny canicross i rozpoczynać od niezbyt dalekich przejażdżek z nisko opuszczonym siodełkiem (bezpieczniej, bo zawsze stopami możesz dotknąć ziemi). Dobrze, gdy zawczasu opanujesz jazdę na rowerze górskim bez psa, technikę zjazdów i podjazdów oraz szybkich zakrętów – te umiejętności bardzo Ci pomogą.

Do uprawiania tego sportu potrzeba klasycznych szorek dla psa, linki 3m z karabinkami po obu stronach oraz z wplecionym amortyzartorem i kasku rowerowego na Twoją głowę. Rower najlepiej jak będzie terenowy, ale stary, spisany na straty lub po prostu “marketowy” – na pewno go obtłuczesz. Najlepsze są rowery proste, pozbawione “gadżetów”.

Do kierownicy montujemy linę, a do niej zaczepiamy psa. Dobrze gdy rower będzie miał zamontowany tzw “pałąk”, który nie pozwala linie na wkręcenie się w koła (najbardziej widowiskowe wypadki). Można zrobić go prowizorycznie z rurki PCV i przykleić taśmą klejącą.

bikejoring, foto Payakootha FCI

Istnieje alternatywny sposób zaprzęgnięcia, który polecamy wszystkim początkującym. Polega on na wykorzystaniu pasa do canicrossu. Linę na końcu której znajduje się pies mocujemy zamiast do kierownicy, do sprzączki na pasie. Wielu początkujących bikejoringowców czuje się w ten sposób bezpieczniej, lepsza tez jest kontrola nad psem. Minusem jest to, że w razie gdy pies poniesie jesteśmy narażeni na nagłe “wysadzenie”. W przypadku takiego zapięcia należy też mieć na uwadze to, że lina w trakcie jazdy ma tendencje do przemieszczania, co powoduje uszkadzanie wszystkich wystających elementów znajdujących się w polu jej pracy – zwykle montowanych na kierownicy liczników, dzwonków, świateł.

Przy dynamicznej jeździe bardzo przydatny jest amortyzator pod kierownicą. Załóż też, że przy regularnych treningach (2-3 razy w tygodniu) raz na kwartał wymienisz klocki hamulcowe.

Jeśli Twój malamut, pomimo Twoich starań treningowych, woli na trasie wąchać kwiatki i obijać się przy kole albo w ogóle robić za hamulcowego – odpuść mu i znajdźcie inną dyscyplinę. Jeśli jednak Twój malamut to wulkan energii i tytan pracy, masz szansę zakosztować prawdziwej adrenaliny, bo cokolwiek nie mówić jest to dyscyplina dla malamuciarzy, których cechuje przynajmniej delikatny pociąg do ryzyka.

Gdy bikejoring okaże się Waszym wymarzonym sportem, na pewno warto pomyśleć o sprawdzeniu się na trasie zawodów. Jeśli udaje Wam się na treningu pokonać trasę o długości 4 -5 km w zróżnicowanym terenie (podjazdy, zjazdy, piach, błoto) w średnim tempie ponad 20 km/h – znaczy, że jesteście gotowi do startu. Warto pomyśleć jeszcze o kilku treningach ze znajomymi, podczas których nauczysz swojego malamuta trudnej sztuki wyprzedzania, a przede wszystkim: bycia wyprzedzanym. Trudno będzie Wam pokonać zawodników z szybszymi psami (greystery, esd, siberian husky), ale satysfakcja z ukończenia trasy zawsze będzie ogromna.

autor: trustin

Akcesoria niezbędne do uprawiania bikejoringu i canicrossu 

Szelki typu Sled (Manmat) Szelki typu Guard (Manmat)
Linka z amortyzatorem (Manmat)(na 1-2 psy) Pas do canicrossu (Manmat)

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Preview:

Spam Protection by WP-SpamFree

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress
Copy Protected by Tech Tips's CopyProtect Wordpress Blogs.