Babeszjoza

kleszcz3

To jedna z chorób przenoszona przez kleszcze, występująca na coraz większym terenie naszego kraju. W naszych warunkach klimatycznych sezon aktywności kleszczy rozpoczyna się już w lutym i trwa do listopada. Czyli okres żerowania przypada na większość roku. Najczęściej zachorowania na babeszję pojawiają się na wiosnę oraz na jesieni i są związane z sezonową aktywnością kleszczy.

Najczęściej można je spotkać na skraju lasu, tzn. tam, gdzie las sąsiaduje z łąką albo pastwiskiem, ponieważ tam najłatwiej o potencjalnego żywiciela. Tam również często rosną drzewa i krzewy liściaste, kleszcze spotykane są na różnej wysokości (w zależności od formy rozwojowej)- od 20 cm nad ziemią do 170 cm. Są niewidoczne, bo przyczepione do spodniej strony liścia, w momencie zbliżenia się człowieka czy zwierzęcia spadają na potencjalnego żywiciela i rozpoczynają podróż po jego ciele do optymalnego miejsca żerowania, zwłaszcza do okolic głowy, uszu, pach, boku klatki piersiowej- miejsc dobrze ukrwionych.

Kleszcz wrzynając swój aparat gębowy wydziela specyficzny rodzaj śliny, który pozwala na trwałe umocowanie go w naskórku ofiary, ale także ma właściwości znieczulające, dlatego też moment wtargnięcia w naskórek  jest niezauważany. Potem rozpoczyna się okres ssania krwi. Kleszcz wysysa krew i w jej miejsce wprowadza drugi rodzaj śliny zawierającej toksyny oraz substancje zapobiegające krzepnięciu krwi.

Gdy zauważymy u psa kleszcza należy go wyjąć stosunkowo szybko, tak by jego okres żerowania był jak najkrótszy. W ten sposób zmniejszamy szansę na przekazanie potencjalnego zakażenia przez zainfekowanego pasożyta. Kleszcza nigdy nie smarujemy tłuszczem, ponieważ w efekcie prowadzi to do zatkania jego otworów oddechowych, duszenia się i niekontrolowanego zwiększonego wtłaczania toksyn w ciało żywiciela. Bardzo podobny mechanizm występuje w trakcie przypalania pasożyta. Kleszcza należy wykręcić, np. za pomocą pęsety czy specjalnych wyciągarek.

Za wystąpienie choroby odpowiedzialny jest pierwotniak Babesia canis, ssący kleszcz wprowadza do krwioobiegu swojej ofiary chorobotwórcze pierwotniaki, które atakują erytrocyty żywiciela. Przenikają do ich wnętrza i rozpoczynają rozmnażanie przez podział wewnątrz krwinki, napęczniały od namnażających  się pierwotniaków erytrocyt ulega rozerwaniu, a pasożyt atakuje następne krwinki. Tak dochodzi do reakcji łańcuchowej – do zniszczenia większości krwinek czerwonych i w konsekwencji do anemii.

Objawy które powinny zaalarmować właściciela:

  • wysoka gorączka od 39,5 – 41,0 stopni C,
  • powiększenie węzłów chłonnych,
  • powiększenie pola strumienia wątrobowego,
  • zwierzę wykazuje bolesność okolicy nerek,
  • bardzo często występuje krwiomocz oraz biegunka,
  • szczudłowaty chód,
  • żółtaczka,
  • bladość spojówek i śluzówek,
  • apatia, osowiałość,
  • brak apetytu.

Uwaga! Śmierć może nastąpić w ciągu kilku dni od ukąszenia przez kleszcza, więc liczy się każda minuta.

Rutynowym badaniem diagnostycznym jest badanie rozmazu krwi pobranego z obwodowych naczyń krwionośnych pod mikroskopem, stwierdzenie obecności pierwotniaków Babesia canis wewnątrz erytrocytów świadczy o zakażeniu.

Leczenie babeszjozy jest długotrwałe, opiera się głównie na podawaniu leków działających bezpośrednio na pierwotniaka (Imizol).  Oprócz leczenia przyczynowego ważne jest  leczenie objawowe, które dość często decyduje o wynikach terapii. Bardzo istotne jest uzupełnianie strat wodno-elektrolitowych, a także podawanie leków osłaniających wątrobę i nerki. W bardzo ciężkich przypadkach konieczna może być transfuzja krwi. Zdarza się  też, że pomimo starań właściciela i lekarza nie udaje się uratować zakażonego psa i choroba kończy się śmiercią.

Należy wiedzieć, że babeszjozy nie można całkowicie wyleczyć. Po wyzdrowieniu, po jakimś czasie, mogą pojawić się nawroty, jednak zazwyczaj przebiegają  znacznie łagodniej. Dlatego tak istotne jest stosowanie właściwej profilaktyki, czyli odpowiednie i systematyczne zabezpieczanie psa przed tymi pasożytami preparatami antykleszowymi.

opracowała elle

Bibliografia

  • Niebezpieczne choroby przenoszone przez kleszcze i komary – cz. I, autor: lek. wet. Artur Dobrzyński, numer: 3/2004″ Weterynaria w praktyce”
  • Mieszane zakażenia na tle Babesia spp. i Ehrlichia spp. u psów, autor: dr n.wet. Łukasz Adaszek, prof. dr.hab. Stanisław Winarczyk, lek.wet. Jerzy Ziętek, lek.wet. Jacek Kutrzuba Katedra Epizootiologii i Klinika Chorób Zakaźnych Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie numer: 3/2008 “Weterynaria w praktyce”

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Preview:

Spam Protection by WP-SpamFree

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress
Copy Protected by Tech Tips's CopyProtect Wordpress Blogs.